İsteğinizi “Çocuğunu getirme” diye değil, belirli bir buluşmayı iki kişi yapma teklifi olarak söyleyin. Arkadaşınızın bakım düzeni hakkında tahmin yürütmeden, baş başa görüşmenin mümkün olmadığı durumda ertelemeye de hazır olun.
“Seninle baş başa oturup konuşmayı özledim. Gelecek hafta yalnız ikimiz bir kahve içmek ister misin? O gün çocukla olman gerekiyorsa başka bir zamana bırakabiliriz.”
Bu cümle üç şeyi aynı anda yapar: İsteğinizi açıklar, çocuğu sorun olarak göstermez ve arkadaşınızı mümkün olmayan bir düzeni savunmaya zorlamaz.
Tekliften önce üç ayrı kararı verin
Konuşma sırasında her seçeneğe aynı anda “evet” demeniz gerekmez. Önce hangi sonuca gerçekten açık olduğunuzu belirleyin:
- Baş başa görüşme: Bu buluşmada yalnızca arkadaşınızla zaman geçirmek istiyorsunuz.
- Çocuklu başka bir plan: Böyle bir görüşmeye gerçekten açıksanız bunu ayrı bir seçenek olarak sunabilirsiniz.
- Erteleme: Baş başa görüşme o sırada mümkün değilse planı zorlamadan ileri bir tarihe bırakabilirsiniz.
Örneğin kararınız “Bu kez yalnız görüşmek istiyorum; olmazsa erteleyebilirim” ise mesajınızı gereksiz alternatiflerle uzatmayın:
“Bu buluşmayı yalnız ikimiz için düşünmüştüm. Sana uygun değilse bugün için erteleyelim; baş başa uygun olduğun bir zamanı sonra konuşuruz.”
Çocuklu bir planı aslında istemiyorsanız sırf kırgınlığı azaltmak için teklif etmeyin. Tutmayacağınız bir alternatif, asıl isteğinizi belirsizleştirir.
İsteği plan kesinleşmeden söyleyin
Baş başa görüşme isteğini en açık biçimde daveti yaparken belirtebilirsiniz. Yer ve saat kesinleştikten sonra “Bu arada çocuğun gelmesin” demek, mevcut planın koşulunu son anda değiştirebilir.
Arkadaşınız plan yapılırken “Çocuğum da gelebilir mi?” diye sorarsa kısa ve doğrudan yanıt verin:
“Bu kez yalnız ikimiz görüşmek istiyorum. Onun da gelmesi gerekiyorsa başka bir güne bırakalım.”
Buluşmanın çocuklu olacağı baştan konuşulduysa o planı son anda baş başa görüşmeye çevirmek yerine, ayrı bir tarih önerin.
Olası yanıtlara ne söyleyebilirsiniz?
“Çocuğumu istemiyor musun?”
Çocuğa ilişkin genel bir değerlendirmeye girmeden, bu buluşmanın biçimine dönün:
“Mesele onu isteyip istememem değil. Bu kez seninle yalnız konuşmak istiyorum. Çocuklu bir planı ayrıca yapıp yapmayacağımıza ayrı karar verebiliriz.”
“Bakacak kimse yok.”
Bakım çözümü üretmek veya arkadaşınızı ikna etmek zorunda değilsiniz:
“Anladım. O zaman bu planı zorlamayalım. Baş başa uygun olduğun bir zaman olursa yeniden konuşuruz.”
“Çocuğum gelebilir mi? Zaten bizi rahatsız etmez.”
Konuyu çocuğun davranışına çevirmeden kendi isteğinizi yineleyin:
“Rahatsızlık meselesi değil; bu görüşmede yalnız ikimiz olmak istiyorum. Bu şart sana uymuyorsa erteleyelim.”
“Artık çocuğum var; her zaman yalnız gelemem.”
Arkadaşınızın düzenini değiştirmesini istemediğinizi, ancak kendi katılacağınız planı seçtiğinizi söyleyebilirsiniz:
“Bunu anlıyorum. Her buluşmanın baş başa olmasını istemiyorum; ara sıra böyle görüşmemizin mümkün olup olmadığını soruyorum. Mümkün değilse planlarımızı buna göre kurabiliriz.”
Çocuklu planı kabul edecekseniz iki buluşmayı birbirine karıştırmayın
Ara sıra çocuklu, ara sıra baş başa görüşmeye açıksanız bunu iki ayrı davet olarak kurmak daha nettir:
- “Cumartesi parkta birlikte buluşabiliriz.”
- “Önümüzdeki ay ayrıca yalnız ikimiz bir kahve içmek istiyorum.”
Böylece çocuklu buluşma, baş başa görüşme isteğinizin yerine geçmiş olmaz. Arkadaşınız da hangi davetin hangi koşulla yapıldığını bilir.
Baş başa görüşmek mümkün değilse kendi seçeneğinizi söyleyin
Arkadaşınız yalnız görüşemeyeceğini açıkça söylüyorsa onu ikna etmeye çalışmak yerine sizin hangi düzene katılabileceğinizi belirleyin. Bu bir ültimatom olmak zorunda değildir.
Çocuklu planlara zaman zaman katılabiliyorsanız:
“Tamam, o hâlde çocuklu planlara bana uygun oldukça katılırım. Baş başa uygun bir zamanın olursa ayrıca haberleşiriz.”
Çocuklu buluşmalara katılmak istemiyorsanız:
“Anladım. Ben şu sıralar baş başa görüşmeyi tercih ediyorum. Bu mümkün olduğunda yeniden plan yapabiliriz; şimdilik tarih belirlemeyelim.”
Bu yanıtlar arkadaşınızın ebeveynliğini tartışmaya açmaz. Yalnızca hangi görüşme biçimine açık olduğunuzu bildirir.
Genel suçlama yerine tek buluşmayı konuşun
“Her yere çocuğunu getiriyorsun” veya “Bir gün de çocuksuz gel” gibi ifadeler geçmişteki bütün buluşmaları ve arkadaşınızın ebeveynliğini tartışmanın içine çekebilir. Bunun yerine zaman, kişi sayısı ve kendi isteğinizle sınırlı bir cümle kurun:
“Önümüzdeki hafta bir saat yalnız ikimiz görüşmek istiyorum. Bu sana uygun mu?”
Yanıt evetse gün ve saati netleştirin. Yanıt koşulluysa kabul edebileceğiniz seçeneği söyleyin. Baş başa görüşmek mümkün değilse yeni gerekçeler aramak yerine erteleyin.
Konuşmanın tamamlanmış bir örneği
Aşağıdaki konuşma temsili bir örnektir:
— Pazar günü seninle baş başa kahve içip biraz konuşmak istiyorum. Saat üç sana uyar mı?
— Çocuğumu da getireyim mi?
— Bu kez yalnız ikimiz görüşmek istiyorum.
— O gün bırakabileceğim kimse yok.
— Tamam, o zaman pazarı zorlamayalım. Baş başa uygun olduğun bir zaman olursa yeniden konuşuruz.
Buradaki amaç arkadaşınızdan bakım koşullarını açıklamasını istemek değil; baş başa görüşme isteğinizin o gün karşılanıp karşılanamayacağını netleştirmektir. Mümkün değilse ertelemek de tamamlanmış bir karardır.
