En kısa tanıştırma cümlesi şu olabilir: “Ece, bu Can; Can, bu da Ece. İkiniz de geçen haftaki atölyeye katılmıştınız.” İsimleri iki tarafa da söyleyin, paylaşılabilir tek bir ortak nokta ekleyin ve sözü onlara bırakın. Onları hemen kaynaştırmanız ya da uzun bir sohbet başlatmanız gerekmez.
Bir cümlelik tanıştırmayı üç parçayla kurun
Kullanabileceğiniz yapı şöyledir:
Birinci kişinin adı + ikinci kişinin adı + ikisinin de bildiği veya paylaşılmasında sakınca olmayan ortak nokta.
Örneğin:
“Deniz, bu Aslı; Aslı, bu da Deniz. İkiniz de aynı fotoğraf sergisinden söz etmiştiniz.”
Bu cümlede iki kişi de kime hitap edildiğini duyar. Ortak nokta ise yalnızca konuşmaya açılabilecek küçük bir kapıdır; kimsenin o konuyu sürdürmesi gerekmez.
Ortak noktayı seçmeden önce kısa bir kontrol yapın
Bir ayrıntıyı söylemeden önce kendinize şu üç soruyu sorun:
- Bu bilgi yalnız o kişiye mi ait?
- Kişi bunu diğerinin yanında söylememden rahatsız olabilir mi?
- Aynı bağlantıyı daha genel bir ifadeyle kurabilir miyim?
İş arama, maddi durum, sağlık, ilişki, aile meselesi veya size özel olarak anlatılmış bir olay tanıştırma malzemesi değildir. “İkiniz de son zamanlarda zor bir dönemden geçiyorsunuz” demek yerine, gerçekten uygunsa “İkiniz de polisiye okuyorsunuz” gibi paylaşılabilir bir ilgi seçebilirsiniz.
Bir bilginin paylaşılabilir olduğundan emin değilseniz ortak nokta eklemeyin. Yalnızca isimleri söylemek yeterlidir:
“Selin, bu Burak; Burak, bu da Selin. Sizi tanıştırmak istedim.”
Karşılaşma biçimine göre kısa örnekler
Aşağıdaki adlar ve konuşmalar özgün, temsili örneklerdir.
Yolda karşılaştığınızda
“Ozan, bu İpek; İpek, bu da Ozan. Ozan’la üniversiteden, İpek’le mahalleden tanışıyoruz.”
Burada iki kişi arasında ortak ilgi uydurmak yerine sizin onları nereden tanıdığınız söylenir. Ardından konuşmanın doğal biçimde sürüp sürmediğini bekleyebilirsiniz.
Paylaşılabilir bir ortak ilgi varsa
“Derya, bu Emre; Emre, bu da Derya. İkiniz de şehirdeki yürüyüş rotalarından söz etmiştiniz.”
Bağlantıyı bir soru yağmuruna çevirmeyin. “Hadi, siz kesin çok iyi anlaşırsınız” gibi bir beklenti de eklemeyin.
Ortak bir konu bilmiyorsanız
“Mert, bu Ceren; Ceren, bu da Mert. Ben içecek almaya geçmeden sizi tanıştırayım dedim.”
Sonrasında nötr ve o ana bağlı tek bir soru sorabilirsiniz:
“Siz burada daha önce bulunmuş muydunuz?”
Yanıt kısa kalırsa ikinci ve üçüncü soruyla konuşmayı zorlamanız gerekmez.
Kişilerden biri kısa yanıt verirse
“Memnun oldum” yanıtından sonra sessizlik olması bir sorun değildir. Bir kez alan açıp sonra konuyu kapatabilirsiniz:
“Ben de sizi kısaca tanıştırmak istemiştim. İsterseniz masaya geçelim.”
Bir taraf konuşmaya istekli, diğeri kısa yanıtlıysa sessiz kalan kişiyi açıklamayın. “Biraz çekingendir” ya da “Normalde çok konuşur” demek, onun adına kişilik yorumu yapmak olur. Bunun yerine geçişi siz üstlenin:
“Biz birazdan salona geçeceğiz. Sen de hazırsan birlikte yürüyelim.”
İki kişi konuşmaya başlarsa aralarında kalmanız gerekmez. Kısa bir geçiş yeterlidir:
“Siz devam edin, ben içecekleri alıp geleyim.”
Yanlış veya gereğinden özel bir ayrıntı söylediyseniz
Ayrıntıyı savunmak yerine hemen geri çekebilirsiniz:
“Bunu benim söylemem doğru olmadı; kusura bakma. Yalnızca isimlerinizi söyleyip sözü size bırakayım.”
Ardından yeni bir özel bilgiyle boşluğu doldurmayın. İsimlere dönün veya ortamla ilgili nötr bir geçiş yapın.
Kendi cümlenizi hazırlayın
Karşılaşmadan önce yalnız şu üç boşluğu doldurmanız yeterlidir:
“[Birinci ad], bu [ikinci ad]; [ikinci ad], bu da [birinci ad]. [Paylaşılabilir ortak nokta veya sizi nereden tanıdıkları].”
Doldurulmuş bir örnek:
“Elif, bu Kerem; Kerem, bu da Elif. Elif’le kurstan, Kerem’le işten tanışıyoruz.”
Tanıştırmadaki göreviniz yeni bir arkadaşlık kurdurmak değil, iki kişiye birbirlerinin adını ve isterlerse kullanabilecekleri ilk sözü vermektir. Konuşma başlamazsa kısa bir geçişle devam etmek de tanıştırmayı tamamlar.
