Siparişiniz bitmeden arkadaşınız “Kalanını ben yerim” dediğinde uzun bir açıklama yapmak zorunda değilsiniz. En açık yanıt şu olabilir: “Ben daha bitirmedim; kalanını paylaşmayacağım.” Sonra ne kadar yiyeceğinize, paket isteyip istemediğinize ya da fikrinizi değiştirip ikram edip etmeyeceğinize siz karar verebilirsiniz.
Aşağıdaki konuşmalar özgün, temsili örneklerdir. Kendi üslubunuza göre kısaltabilirsiniz.
Önce hangi kararı verdiğinizi ayırın
Aynı masada üç farklı karar olabilir. Bunları birbirine karıştırmamak, istemediğiniz bir sözü vermenizi önler:
- Baştan paylaşmak: Siparişi birlikte seçer, bölüşeceğinizi önceden kararlaştırırsınız.
- Sonradan ikram etmek: Sipariş sizindir; o anda isterseniz bir parça teklif edersiniz.
- Paylaşmamak: Tamamını yemek, bir kısmını bırakmak veya paket istemek için siparişi kendinize ayırırsınız.
Daha önce bir lokma ikram etmiş olmanız, geriye kalanın tamamını vereceğiniz anlamına gelmek zorunda değildir. Kararınız yalnız o sipariş için de geçerli olabilir.
Masada hemen söyleyebileceğiniz cümle
Arkadaşınız siparişinizi sizden önce “kalan” diye adlandırıyorsa önce bunu düzeltebilirsiniz:
“Henüz kalan bir şey yok; yemeye devam ediyorum. Bu siparişi paylaşmayacağım.”
Daha yumuşak bir ton istiyorsanız kararınızı belirsizleştirmeden şöyle diyebilirsiniz:
“Bu kez kendim için söyledim, paylaşmak istemiyorum. Sen de istersen ayrıca bir şey söyleyebilirsin.”
Ayrı sipariş önermek zorunda değilsiniz. Ancak gerçekten uygunsa bu seçenek, konuşmayı “Benden ne alabilirsin?” sorusundan “Sen ne sipariş etmek istersin?” sorusuna taşır.
“Zaten bırakacaktın” denirse
Ne kadar yiyeceğiniz üzerine tartışmak yerine kararınızı netleştirebilirsiniz:
Arkadaş: “Ama zaten hepsini bitirmeyecektin.”
Siz: “Bitirip bitirmeyeceğime henüz karar vermedim. Paylaşmak istersem ben teklif ederim.”
“Bir lokmadan ne olur?” denirse:
“Miktarı tartışmak istemiyorum. Bu siparişi paylaşmıyorum.”
“Geçen sefer vermiştin” denirse:
“Geçen sefer ikram etmiştim. Bu sefer vermek istemiyorum.”
Bu yanıtlarda yeni bir gerekçe üretmek yerine aynı karar korunur. Böylece arkadaşınız gerekçenize bir çözüm önerdiğinde siparişiniz yeniden pazarlığa açılmaz.
Elini tabağınıza uzatırsa
Sözünüz davranışa dönüşmeden önce kısa ve doğrudan olun:
“Lütfen alma; paylaşmayacağımı söyledim.”
Gerekirse tabağı kendinize yaklaştırabilir veya yemeği paketletmek üzere görevliye verebilirsiniz. Buradaki amaç arkadaşınızı cezalandırmak değil, o siparişle ilgili kararınızı uygulamaktır.
Gelecek buluşmalar için beklentiyi baştan kurun
Aynı durum tekrarlanıyorsa masaya oturmadan veya sipariş verirken şu ayrımı yapabilirsiniz:
“Ben kendi yemeğimi ayrı söyleyeceğim. Bir şeyi paylaşmak istersem ben teklif ederim; siparişimin kalanı için baştan plan yapmayalım.”
Ortak bir şey denemeye açıksanız sınırı yalnız o ürüne bağlayın:
“Ortaya bir tatlı söyleyip onu paylaşabiliriz. Ana yemeklerimizi ayrı tutalım.”
Hiç paylaşmak istemiyorsanız karşı teklif vermeden de söyleyebilirsiniz:
“Ben siparişimi paylaşmayacağım; herkes kendi istediğini söylesin.”
Kararınızı iki cümlede hazırlayın
Masada donup kalmamak için şu iki boşluğu önceden doldurun:
- Bugünkü karar: “Bu siparişi ______.”
- Gelecek kuralı: “Paylaşmak istersem ______.”
Doldurulmuş bir örnek:
“Bu siparişi kendim için aldım ve paylaşmayacağım. Bir dahaki buluşmada ikram etmek istersem ben teklif ederim.”
Böylece bugünkü siparişinizle ilgili kararınızı korurken her gelecek buluşma için katı bir söz vermeniz gerekmez. İkram etmek de paylaşmamak da o anda vereceğiniz ayrı bir karar olarak kalır.
